Hayatı koşarak yaşıyorum sanki,öyle koşuyorum ki,bir an soluklanmak için durduğumda etrafımı gördüm,bakındım ,insanlar ,insancıklar,,sahte gülmeler,sahtelikler ve tüm bunlara rağmen içtenlik samimiyet de vardı ama bakıp da görebilene...Meğer zıtlıkların kekremsi karmaşasıymış bizi içine çeken girdap.Anladım ki,yorsa da koşmak,girdaba takılmaktan daha iyiydi,belki kaçamktı ,belki korkaklıktı ama korkak olduğunu kabul etmek de cesarettir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder